's Avonds, terwijl ik bad in mijn woonkamer, verschenen er plotseling gezichten voor me. Het waren de gezichten van een grote groep jonge mensen die verschijnen in een mist van licht, net wachten.
Ik bood ze onmiddellijk aan Onze Heer op.
Ze vertelden me hoe er een afschuwelijke ongelijkheid gebeurde en dat zij allemaal ernstig verbrand waren in een brand. Ze stierven ongeprepareerd en zonder berouw. Het waren de slachtoffers van het brandramp in Zwitserland.
Ze zeiden, “Wij wachten op gebeden en bevrijding.”
Een van de vrouwelijke slachtoffers zei, “Zij proberen te onderzoeken wat er gebeurd is, en mensen brengen bloemen, maar dat hebben wij niet nodig, wij hebben gebed nodig, wij hebben bevrijding nodig. Wij hebben mensen die voor ons moeten bidden.”
“Wij wachten hier, maar niemand helpt ons. We kunnen niet bewegen. Wij moeten naar het Licht worden gebracht.”
Ik zei tegen hen, “Zij kunnen je niet helpen omdat zij jou niet zien.”
Deze zielen zijn vastgezet waar zij omkwamen totdat zij door gebeden en offeranden worden bevrijd.
Na dat ik ze aan Onze Heer had opgedragen, werden zij beoordeeld volgens hun verdiensten en zonden.